ای مضمون آب وآینه ، 

ای نجابت سبز،

 ای رایحه صبح ،

خورشید رو به تو نماز می گذارد

  ومهتاب بر بوریای ساده تو به تمنا می نشیند.

  ای بلندای قامت سپیده !

 ای مفهوم سبز ولایت !

  ای زهره !

  ای زهرا!

ای صداقت محمد

  ای زبان علی

  ای اسطوره مهر

سلام بر صورت نیلی

سلام بر پهلوی شکسته

 وسلام بر خسوف غمگینانه تو !

در دلـــــــم بــــــــود كه آدم شوم؛ امّا نشدم

  بــــى‏خبر از همه عالم شوم؛ امّا نشدم 

بـــــــر درِ پيــــــرِ خــــــرابــــات نهم روى نياز

  تا بــه اين طايفه محرم شوم؛ امّا نشدم 

هجرت از خويش كنم، خانه به محبوب دهم

 تا بـــه اسمـــــاء معلّم شوم؛ امّا نشدم 

از كف دوست بنوشم همه شب باده عشق

 رستــــه از كوثر و زمزم شوم؛ امّا نشدم 

فــــــــــارغ از خـويشتن و واله رخسار حبيب

  همچنــــان روح مجسم شوم؛ امّا نشدم 

سر و پا گوش شوم، پاى به سر هوش شوم

  كـــــز دَم گرم تو مُلهَم شوم؛ امّا نشدم 

از صفــــــا راه بيابــــــم به ســــــــوى دار فنا

 در وفــــا يــــــار مسلّم شوم؛ امّا نشدم 

خواستم بر كنم از كعبه دل، هر چه بت است

  تــــا بــــرِ دوست مكرّم شوم؛ امّا نشدم 

آرزوهــــا همـــــه در گور شد اى نفس خبيث

  در دلــــم بــــود كـه آدم شوم؛ امّا نشدم