محبت

دادم زكف چندي تو را با آه و با افسوس ها

رفتي به يغما ناگهان، با خدعه و سالوس ها

اي رنگ خوب و نازنين-گشتي چرا چندي عجين

با جلبك و گلسنگ ها ، با حمله ويروس ها

اين رنگ احيا مي شود، شياد رسوا مي شود

مي خشكد اين مردابها در پيش اقيانوس ها

اين روزها آيد به سر، بيرق شوي بار دگر

گر اجنبي بندد تو را ، با حيله بر ناقوس ها

اي سبز من- قديس من- زيباترين تنديس من

وا مي كنم روزي تو را ، از دست بي ناموس ها

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM